1999 op weg naar het millennium

1999 op naar het millennium

Daar gingen we dan bepakt en bezakt en bewapend met een landkaart, franse franken en een koelbox vol eten. Om de juiste sfeer te creëren hadden mijn ouders ook nog gedacht een walkman vol met franse liedjes. Ze kwamen allemaal voorbij met als hoogtepunt “comment ca va” van de The Shorts. Ik zat op de achterbank van Mazda 6.2.6 die een poepbruine kleur had, maar ach we reden en we gingen naar Parijs “who cares”.
Ik in ieder geval niet. Gas op de plank en gaan met die bak en dat deden we. Toen we eenmaal aan waren gekomen in Frankrijk reden we richting Crécy la Chapelle.

Eenmaal daar aangekomen namen we onze intrek op de camping. In een nostalgische stacaravan waar je met 5 personen amper je kont kon keren, maar de euforie overwon alles. Eén van de plekken die we zeker moesten zien was de stad Parijs en natuurlijk het bijbehorende Disneyland. De eerste bestemming was de stad zelf en we vertrokken per metro naar de stad. Mijn oom en ouders hadden zich voorgenomen alle hoogtepunten van de stad in iedergeval te zien. En kwam dat even goed uit, want de 3 bekendste bezienswaardigheden bevonden zich volgens onze ansichtkaart naast elkaar.  Dat scheelt weer voor de voetjes zullen we maar zeggen. De eerste bezienswaardigheid was Arc De triomphe. Eenmaal uit de metrogang naar boven gekomen was deze gelijk in het vizier en wat een grootsheid. Die Napoleon wist wel wat hij moest laten bouwen.

Next stop was de eiffeltoren, maar he hier klopt iets niet? Waar is in godsnaam die eiffeltoren die valt toch niet te missen? Hier waren mijn oom en ouders toch wat beduust van, want of de eiffeltoren had zich ineens verstopt of de ansichtkaart had hen voorgelogen. Nou dan toch maar lopen en voor mijn oom en ouders was dit al een pokke end, maar ik met mijn 7 jaar moest de 4 mijl lopen. Na een kwartier lopen kwamen we aan bij een tunnel en de geur in deze tunnel deed vermoeden dat mannekepis hier had vertoeft, héél veel franse mannekepis.

Eenmaal uit de tunnel was daar in de verte het ijzeren geraamte te zien. De parijzenaren waren in eerste instantie niet zo’n fan van het kunstwerk van Gustav Eiffel, maar naar mate de tijd vorderde heeft het werk van Gustav toch zijn fans geworven. Ook mijn oom en ouders waren onder de indruk van imponerende werk van Gustav en om te genieten van de eiffeltoren hadden ze bedacht om eens lekker languit in de zon te liggen op het grote grasveld voor de eiffeltoren. Het was goed bedacht, maar lang duurde dit tafareel niet. Heerlijk chillend in de zon met de eiffeltoren in het zicht kwam er een fluitje te gehore “fieuwt fieuwt”. Nee het waren geen vogels, maar de graszoden bewakers. Daar kwamen ze aan met veel kabaal. mijn oom en ouders konden nog vrijwel geen frans, maar de intonatie en het fluitje deed vermoeden dat dit geen vriendelijk verzoek was om te vertrekken. Toen we gesommeerd waren om te vertrekken waren de voeten moe en de sfeer minder. Om de sfeer nog enigsinds nieuw leven te blazen leek een terrasje pakken een prima idee. Daar zaten we dan aan de Champs Élyseés. Met een drankje in onze handen zat de sfeer er weer goed in, todat we de rekening kregen. 7 gulden voor een glaasje cola waar we in totaal 3 van hadden besteld en tot slot een biertje van 15 gulden.

Dit was mijn eerste kennismaking met de stad Parijs en hiermee was mijn liefde voor Parijs geboren.

 

 

“the good old days”

Groen en gele bloemen om je huiskamer kleur mee te geven.

Ik vertelde al eerder dat ik dol ben op bloemen in het interieur.
Laatst ben ik weer opzoek tocht gegaan naar mooie kunstbloemen, aangezien echte planten het bij mij niet overleven.

Zelf heb ik gekozen voor de combinatie van geel en groen. Dit is een sterke kleurencombinatie die erg uitgesproken is en mocht je een woonkamer hebben die verder weinig kleur heeft dan is dit een manier, waarop je toch kleur kunt brengen in je interieur.

Daarnaast heb ik wat accessoires gebruikt om de bloemen goed uit te laten komen qua kleurcontrast.

Porto (port & custart taartjes)

Porto,

Dit jaar vloog ik voor het eerst in mijn leven naar Portugal.
Om precies te zijn naar Porto.
Porto staat bekend om zijn port en zelf had ik nog nooit eerder port gedronken, maar tot mijn verbazing viel de port goed in de smaak.
Porto kenmerkt zich vooral door de prachtige bruggen over de rivier de Douro
en de bekende porthuizen.

Qua eten wist ik niet wat ik moest verwachten
Wat mij opviel is dat er in Porto veel zoetigheid te halen valt.
Eén van de lekkernijen waar ik mij helemaal vol mee heb gepropt zijn de bekende custart taartjes.
Het is gemaakt van bladerdeeg en zit vol met custart en ze zijn van boven gekarameliseerd. Daarnaast is er ook veel eten uit de zee te vinden zoals:
inktvis, stokvis, mosselen en garnalen.
Porto heeft mij verbaast als het gaat om het uitzicht en de grote van de stad met een wir-war aan straatjes en natuurlijk zijn de meeste gebouwen betegeld met de befaamde portugese tegeltjes.

Zelf zijn we in december vertrokken naar Porto, maar ik zou aanraden om het voorrjaar of in de zomer te gaan, zodat het meeste plezier uit de stad kunt halen.

Vanuit Amsterdam is het 2:45 uur vliegen naar Porto. Ik betaalde 55 euro per ticket (retour) en had via Airbnb een appartement gehuurd. In totaal was ik 110 euro per persoon kwijt voor een weekend. Je kunt gemakkelijk met de Metro naar de stad. De kaartjes kun je kopen op het vliegveld en je kunt wanneer je een ticket hebt gekocht deze weer opnieuw opladen. Ook in Porto moet je niet vergeten om in en uit te checken met je metropasje.

Voor iedereen die naar Porto gaat
veel plezier.

 

 

 

Bloemen# in je huiskamer

Bloemen

Het gebruiken van bloemen in het interieur vind ik persoonlijk super leuk.
Je kunt de kleuren in het interieur terug laten komen in de bloemen.
dit zorgt voor een fijne samenhang in je interieur.
Je kunt er natuurlijk ook voor kiezen om kleuren te nemen die niet in je huidige interieur stijl voorkomen en daarmee zorg je dat de bloemen een echte
‘eyecatcher wordt’

Zelf heb ik er deze keer voor gekozen om gebruik te maken van kleuren die terugkomen in mijn interieur. Thuis heb ik een schilderij van de nachtwacht hangen en hierin komen voornamelijk donker rode, gele en donker groene kleuren voor.

Ik heb de bloemen gekocht bij tuincentrum oosterik (Denekamp)
en ben zelf tevreden over het eindresultaat.

 

20171012_070023_preview

20171012_065830_preview

#schilderen

 

Wie mij kent weet dat ik interesse heb in kunst in allerlei soorten en maten.
Wanneer ik naar Parijs reis staat er zeker een dagdeel in het Louvre gepland.
Omdat kunst iets is wat ongrijpbaar is en wat ook niet iedereen zal of wil begrijpen brengt het altijd wel gespreksstof.
De ene persoon walgt van een bepaald kunst object en de ander kijkt zijn ogen uit en vraagt zich af wat de kunstenaar precies dacht op het moment van schilderen.

Dit weekend heb ik ook weer eens mijn verfspullen uit de kast gehaald en
ben ik lekker tekeer gegaan met mijn verfkwast

En zoals ik al zei de een gaat er waarschijnlijk niets in zien en een ander gaat zich afvragen wat ik exact dacht op het moment van schilderen.
maar dat mag iedereen voor zichzelf bedenken.

 

racoon

 

 

 

Kefalonia “rust en natuur”

Dit jaar werd het Kefalonia. De wens was om alle Ionische eilanden te bekijken en inmiddels zijn wel  aardig op stap. Zakynthos, Lefkas en Kefalonia zijn inmiddels weggestreept van mijn lijst. Kefalonia is het grootste eiland van alle Ionische eilanden. Het eiland is erg heuvelachtig en een goede auto is hier dan ook zeker vereist! Daarnaast beschikt het eiland over prachtige stranden en een gezellige hoofdstad genaamd Argostoli.

Ik ga eerlijk zijn en zeggen dat ik het eiland niet nogmaals zou bezoeken. Ik denk dat de mensen die rust en natuur zoeken hier prima op hun plaats zijn en bij sommige mensen zal Kefalonia zeker het hart veroveren. Wat ik zelf wel leuk vond aan Kefalonia was het heuvelachtige landschap en de veelzijdig natuur.  Vanuit ons hotel [Hotel Palentino] hadden we prachtig uitzicht op de bergen en de zee en er stond elke avond een heerlijke wind. Dit vind ik zelf ook een groot voordeel, wanneer je op een van de eilanden verblijft. Wat ik zelf heb gemist is de diversiteit aan winkeltjes en bezienswaardigheden. Ik vind het heerlijk om in de avond de winkeltjes af te struinen, maar in Kefalonia had ik in principe alles binnen één dag gezien en dit vind ik zelf erg jammer. Er is natuurlijk een logische verklaring, want Kefalonia is niet bij de meeste toeristen nog niet echt bekend.

Waar je ook rekening mee moet houden is dat de meeste stranden in Kefalonia uit kiezelstenen bestaan. Het prachtige Myrthos beach die aangeschreven staat als mooiste van Griekenland ligt vol met witte kiezels. Het is daarom verstandig om waterschoenen aan te trekken. Lassi beach en Xi beach zijn zandstranden en je kunt heer heerlijk vertoeven. Zelf vond ik Xi beach echt heerlijk. Op dit strand heb je voldoende eetgelegenheid tegen een goede prijs-kwaliteit verhouding. Eén ding die je zeker moet doen is jezelf insmeren met de klei die van de rotsen komt. De klei zorgt er voor dat je huid ontzettend zacht wordt.

Voor iedereen die Kefalonia nog gaat bezoeken heb veel plezier en geniet van de veelzijdige natuur.

thumbnail_IMG-20170714-WA0020

thumbnail_20170718_101107thumbnail_20170716_091518thumbnail_20170715_161901

schakelauto vergeet het maar!

Ik heb jullie al eerder verteld over het prachtige Egremni beach.
Inmiddels is dit strand niet meer wat het is geweest, beter gezegd er is geen strand meer.
Drie maand nadat wij hier op onze strandstoeltjes zaten met een soda en een mythos in de hand heeft een aardbeving het strand weggevaagd.

Het strand was een van de mooiste stranden van Lefkas, maar de weg hiernaar toe heeft er bij mij voor gezorgd dat ik nooit meer in een schakelauto in het buitenland stap.

 

__________________________________________________________________________________________________

Eindelijk zijn we aangekomen in het prachtige Lefkas.
Lefkas is groen en erg heuvelachtig. Dat heuvelachtige mag zeker niet onderschat worden. Je krijgt hier te maken met vele haarspeldbochten en steile heuvels.
In Nederland scheuren mijn vriend en ik van hot naar her in onze schakelbakkies.
Het huren van een schakelauto leek ons dan ook geen probleem in Lefkas.
Samen bekeken we de auto lijst die we van Sunweb hadden ontvangen.
Er stonden diverse modellen op a-klasses b-klasses en c-klasses.
de klasses waren van licht naar zwaar en het leek ons verstandig om in iedergeval met deze heuvels een b-type te huren. Ik nam contact op met de reisleider van Sunweb en vroeg of ik één van de auto’s voor een 3 dagen kon huren. Het huren van een auto een auto was geen probleem, echter beschikte de autoverhuurder niet meer over b-type auto’s. Deze waren de hele week al gereserveerd door onze medevakantiegangers.
Ik vroeg aan de reisleider van Sunweb of een a-type wel voldoende zou zijn om de heuvels op te komen. Ze gaf mij aan dat dit geen enkel probleem is.
Vol vertrouwen huurde ik een a-type auto.

De volgende dag stond ons wagentje voor het hotel en konden we het eiland per auto verkennen. Een van onze vaste vakantie rituelen is om op de kaart diverse bezienswaardigheden aan te strepen en per dag één van deze bezienswaardigheden een bezoek te brengen. Het eerste op mijn lijstje stond Egremni beach.
Er waren diverse folders, waarin dit strand wordt genoemd en aanbevolen.
het strand zou spierwit zijn en het water kristal helder met vaak vele golven.
Ik wilde dit natuurlijk met eigen ogen zien en we besloten
om af te reizen naar Egremni beach.

De eerste stukken met de auto ging prima en we reden door de hoofstad van Lefkas.
ondertussen passeerden we de prachtige groene heuvels en ik keek mijn ogen uit.
Eenmaal over de eerste grote heuvel begonnen de haarspeldbochten.
Ik ben niet snel angstig, maar hier kreeg ik het wel een beetje benauwd van.
De bochten waren echt krap en je moest toch wel een aardig staaltje schakelwerk verrichten om goed door de bocht te komen. Mijn vriend en ik moesten lachen van de spanning. Het gaf een soort van adrenaline stoot elke keer dat we weer door een van de bochten suisden. Nadat we onze eerste portie adrenaline hadden gehad, kwamen we aan bij het bordje Egremni beach.

Vanaf dit punt werd het nog heuveliger dan daarvoor en we reden op een weggetje waar op sommige punten je geen tegenligger kon passeren. Gelukkig zaten we de heenreis aan de gesloten kant en niet aan de kant waar je 150 meter naar beneden keek recht op de zee. We passeerden langzaam alle bordjes die naar Egremni beach verwezen, om vervolgens aan te komen bij de eerste  parkeerplaats. Het was vanaf deze parkeerplaats nog een heel eind naar beneden lopen en in een tempratuur van 38 graden leek mij dit niet echt een fijn idee. Ik zei tegen mijn vriend dat we wel verder naar beneden konden afdalen. Als ik van te voren had geweten wat ons daar stond te wachten had ik dit zeker niet voorgesteld. Mijn vriend te goede trouw daalde verder en verder af met de auto. De wegen werden steeds smaller en aan de zijkant zagen we auto’s staan die een kei achter de achterband hadden liggen. De kei was als het ware een natuurlijke handrem en ik vond het echt heel vreemd om te zien dat de Grieken op deze manier hun auto’s parkeerden. We gingen vanaf dit punt nog een klein stukje naar beneden. Net voordat we de volgende parkeerplaats naderde bevonden we ons in een haarspeld bocht die zo krap was dat je er nauwelijks met de auto doorheen kon komen. In Nederland zijn we dit niet gewend en we bevonden ons al snel in de situatie dat we de bocht te ruim hadden genomen en met onze auto 20 cm voor de afgrond zaten van circa 100 meter hoog.

Ik werd steeds angstiger bij het idee dat we met de auto schuin op een heuvel stonden met de voorkant naar de afgrond gericht. Elke keer dat mijn vriend de koppeling intrapte en de rem los liet en naar achteren probeerde te rijden, schoten we verder naar voren. Mijn vriend en ik waren dit niet gewend en gaven natuurlijk te weinig gas om uiteindelijk in de achteruit te komen. Daarnaast was hielp de a-type auto ook niet echt bij aan de situatie. Stukje bij stukje schoten we steeds meer de diepte in. Mijn benen trilden en ik begon te huilen. Ik stapte uit de auto en schreeuwde tegen mijn vriend “man laat die auto het ravijn in pleuren kan mij dat wat schelen, liever die auto dan dat wij er achteraan gaan”. Mijn vriend gaf niet op en probeerde nog een keer om de auto achteruit te krijgen, maar dit lukte niet. Ik bedacht me geen moment en schreeuwde tegen een Griekse man “can you please help us!”. De man schopte kwam op zijn badslippers aangerend, schopte ze uit en nam plaats in de auto. Hij trapte het gas hard in en schoot zo in de achteruit. Gelukkig zijn de Grieken gewend aan dit soort situaties en weten zij zich prima te manoeuvreren met een schakelauto. Mijn vriend en ik daarin tegen zijn dit soort situaties niet gewend en begeven ons
daardoor in gevaarlijke situaties.

Achteraf konden we er enorm om lachen. Ik die in paniek uit de auto stapte, mijn vriend die steeds angstiger uit keek en onze badslippers man die ons vast gedacht moet hebben “wat een domme toeristen”.  Tegenwoordig huur ik een automaat en dit scheelt mij en mijn vriend veel stress en schone ondergoed.

 

10393803_911666752204772_6198144262077438713_n

 

11698511_911666798871434_2247994626801930945_n

 

Waarom ik 3 maanden over halfjaars lenzen doe?

Tja lenzen voor 6 maanden, daar zou je ook 6 maanden mee moeten doen.
Bij iemand die de zaakjes goed op orde heeft en geen vriend heeft die ze afhandig maakt lukt dit ook prima, maar ik presteer het vaak om de 6 maanden die er voor staan in te korten na 3 maanden. In principe neem ik altijd mijn maandlenzen mee op vakantie. Mijn vriend daar in tegen  gaat echt voor echt gemak op vakantie en schaft altijd dag lenzen aan. Meerdere malen heb ik mij moeten verdedigen, waarom ik in godsnaam altijd die maandlenzen meeneem, want dag lenzen zijn toch veel makkelijker.
Ook deze vakantie had ik mijn maandlenzen mee en mijn vriend zijn dag lenzen.
Ik had voor een halfjaar aan lenzen pakjes meegenomen, want wie mij kent weet dat ik een chaoot ben en vaak dingen kwijt ben.

Beeeeernd ik ben mijn lens kwijt geraakt.
Daar zit ik weer op mijn knieën on der het wasbakje. Dit keer niet onder mijn eigen wasbak, maar onder de wasbak in Griekenland. met één oog half zicht struin ik met mijn handen de vloer af naar dat glibberige doorzichtige stukje silicone. Inmiddels heb ik overal gekeken, maar het is nergens terug te vinden. Nou laat ook maar zitten! Ik heb mij alweer kapot geërgerd en ik pak wel weer een nieuwe lens. De volgende dag is inmiddels aangebroken en inmiddels ben ik weer voorzien van twee goede ogen met het zicht van een adelaar.

Daar waar ik zicht heb als een adelaar ziet mijn vriend inmiddels de wereld zoals een mol deze zou zien. Met één oog half geopend komt hij mij tegemoet en zegt meerdere keren dat hij niets ziet met de nieuwe dag lenzen, die hij speciaal had aangekocht voor de vakantie. Ik vraag hem of hij ze misschien moet omwisselen, maar daar was volgend mijn vriend geen sprake van. Nee deze man wist heel goed aan welke kant hij welke lens moet doen! Net alsof ik daar verstand van zou hebben. Dan opper ik toch nog maar een van mijn fantastische ideeën. Bernd….. “kan het misschien zo zijn dat je de verkeerde sterkte hebt gekocht?” Nou dat ik die vraag durf te stellen is wel heel erg gewaagd.
Nee hij weet prima welke sterkte hij moet aanschaffen. Mijn vriend dacht ik ga toch maar even kijken of ik die vrouw van mij ongelijk kan bewijzen. Hij trekt zijn reistas open en zijn ogen werden groter en groter. Ik zag aan hem dat dit het moment was dat hij moest bekennen dat mijn idee niet slecht was en dat ik hem door en door ken. Daar kwam het hoge woord er uit. Ik heb per ongeluk + besteld terwijl ik – heb.

Deze adelaar deed vervolgens een vreugde dansje en bood haar mol twee paar lenzen aan. Je weet wel die maand lenzen waar hij zich 10 keer van heeft afgevraagd, waarom ik die mee neem op vakantie. Ik neem die mee voor elke keer dat ik weer op de vloer lig te zoeken naar een lens en voor elke keer dat mijn vriend de verkeerde dag lenzen besteld.  Maar ook gewoon, omdat ik graag de opticien wil spekken met wat extra geld.

 

Pula de 7e stad van Kroatië.

 

Afbeeldingsresultaat voor pula

 

Pula is de 7e stad van Kroatië en heeft vele bezienswaardigheden.
Zelf ben ik één keer in Pula geweest tijdens mijn vakantie in Rovinj.  Pula staat bekend als één van de historischte steden van Kroatië.  Tot 1947 hoorde Pula bij Italië en het kent daarom ook vele Italiaanse invloeden.  De stad ligt aan de Adriatische zee en is uiterst geschikt voor een zonvakantie evenals stedentrip.

Historisch
De nummer 1 bezienswaardigheid is het grootse amfitheater van Pula. Dit theater doet denken aan het bekende amfitheater in Rome. Echter zul je in dit theater minder massatoerisme aantreffen.  Het wordt vandaag de dag gebruikt voor opera’s en concerten. Onderin het amfitheater kun je als bezoeker terecht bij een museum die gaat over het maken van olijfolie.  Niet alleen het amfitheater is het bezoeken waard, maar ook de tempel van Augustus.  Het is een Romeinse tempel en vermoedelijk gebouwd tussen 2 v.Chr. en 14 n.Chr. en vernoemd naar Augustus. Augustus was de eerste keizer van het Romeinse Rijk. De tempel is goed bewaard gebleven en een prachtig stuk geschiedenis.

De stranden
Pula ligt gelegen in de regio Istrië en hier vind je veel natuurstranden. Eén ding die je hier niet zo snel zult vinden zijn zand stranden. Je vind er voor namelijk kleine baaien en kiezelstranden. Het is dus verstandig om waterschoenen mee te brengen. De stenen kunnen erg scherp zijn en je haalt je huid er gemakkelijk aan open.

Winkelen
Mocht je tijdens je vakantie willen winkelen dan zit je goed in Pula. Je vind er diverse boetiekjes, maar ook grote supermarkten zoals de Lidl, Kaufland en Konzum.  Daarnaast heeft Pula haar eigen markt die veel bezoekers trekt. De locals gaan hier naar toe voor verse groenen en fruit en je vind er zelfgemaakte olijfolie, honing en likeuren.

Hoe kom ik er?
In principe kun je met de auto vanaf Nederland reizen naar Pula dit bedraagt zo’n 1.397,3 km met de auto. Het is ook mogelijk om vanaf Schiphol rechtstreeks te reizen naar Pula.

Feiten:
Oppervlakte: 51,65 km2
Bevolking: 57460 (2011)
Taal: Kroatisch
Munteenheid: Euro

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Calabrië in de Laars van Italië.

 

 

In de Laars van Italie ligt de prachtige regio Calabrië. In het noorden vind je heuvelachtig landschap. Dit is één van de eerste plekken waar ook de Grieken zich vestigden. Het is daarom ook niet zo verwonderlijk dat er nog inwoners zijn die Grieks spreken. Calabrië ligt aan de Thyrreense kust en is echt een lust voor het oog. Je vind hier niet het jetset leven inclusief dure boten, snelle auto’s, en hippe ‘dure’ restaurants. Dit heeft Calabrië ook niet nodig, omdat de regio veel te bieden heeft als zonvakantie en cultureel gebied. De regio beschikt namelijk over kilometerslange kustlijnen en de prachtigste kleine dorpjes, het is net alsof de tijd hier heeft stil gestaan. Daarnaast is er voor de zwemliefhebbers kraakhelder water. Eén van de stranden staat in de top 100 van mooiste stranden ter wereld: Capo Vatican.

Dit strand is natuurlijk erg bekend en daarom ook met name in het hoogseizoen erg druk. Mocht je opzoek zijn naar rust dan zijn er vele stranden waar je dit kunt vinden. Eén ding waar je zeker rekening mee moet houden is dat de zeebodem snel afloopt. Dit kan dus gevaarlijk zijn wanneer je hier niet op verdacht bent.

Naast de prachtige stranden is er in deze regio ook genoeg te zien als het gaat om cultuur. Deze regio is echt een must voor de cultuursnuivers onder ons. Calabrië heeft veel kastelen tot haar beschikking zoals de Castello di Santa Severina of het Castello di Rocca Imperiale. Wanneer je hier een bezoek brengt, waan je, je zeker in de middeleeuwen. Mocht je genoeg hebben van de kastelen dan is ook een dagtrip naar Napels en Pompeii een optie.

Ben jij al getriggerd om naar Calabrië te reizen?

 

 

Parijs #niet verdwalen

DSC02532.jpg

Parijs

“The city of love”

Parijs is niet alleen the city of love, maar ook de city waarin het soms lastig oriënteren is. Dit kan natuurlijk ook aan mijn eigen oriëntatie vermogen liggen. Ik heb zelf één keer meegemaakt dat het ’s avonds was en dat mijn vriend en ik de weg kwijt zijn geraakt. Parijs heeft vele hoge gebouwen en sommige straten lijken nogal op elkaar. De combinatie van deze twee met het feit dat het donker was, heeft er voor gezorgd dat ik geen idee meer had van oriëntatie.

Natuurlijk had ik een plattegrond bij mij, maar ook hier kwam ik niet veel verder mee.
En nee dit ligt niet aan het feit dat ik een vrouw ben, want ook mijn vriend kwam er niet uit.

Er zijn 2 simpele dingen die je kunt doen om weer op een punt te komen, waar je de weg terug kunt vinden.

  1. loop gewoon verder en je komt zeker weten een metrolijn tegen. Je duikt in een van de metrotunnels en hier heb je een goed overzicht van waar je op dat moment bent. Je kunt hier op de metro stappen naar een van de bekende bezienswaardigheden, zodat je vanaf hier weer kunt oriënteren.
  2. Op elke muur op de hoek van de straat is een nummer te vinden. Het nummer staat voor het arrondissement waar je op dat moment bent. De stad is verdeeld in 20 arrondissementen.  Arrondissement 1 ligt rechtstreeks aan de Seine en langs de Seine kun je goed oriënteren waar je bent. Zorg er dus voor dat wanneer je bent verdwaalt welk nummer op de muur staat. Dan weet je in ieder geval in welk arrondissement je bent. Zorg er vervolgens voor dat je van 20 naar 19, 17 en zo verder naar beneden probeert te komen. Uiteindelijk is het doel om uit te komen bij arrondissement 1, want daar kom je rechtstreeks op de Seine uit.

 

Mocht je een bezoekje brengen aan Parijs #VerdwaalNIET

 

Ruimtelijk inzicht “niet aan mij besteed”

Het was zondagmiddag en ik had weer eens een goed en impulsief idee.
Ik bedacht dat ik nog meer planten nodig had, dan dat ik inmiddels al had vergaard. Eenmaal aangekomen in mijn favoriete tuincentrum Oosterik sloeg ik massaal de hele tuinafdeling in. Ik had om precies te zijn één kar en dit moest genoeg zijn om aan mijn kooplust te voldoen. Toen mijn karretje vol stond en mijn vriend door de bomen het bos niet meer kon zien vielen mijn ogen op een grote blauwe vaas.

Toen ik ook nog tot de ontdekking kwam dat de vaas nu niet 80,00 euro zou gaan kosten, maar was afgeprijsd tot maar liefst 20,00 euro deed mijn hart een sprongetje en begon het psychologische marketing spel. Ik dacht één vaas is leuk, maar 2 vazen zijn leuker en dat zou me alsnog maar 40,00 euro kosten voor twee vazen. Ik zeg: “meenemen die handel”.

Ik had net besloten de 2 vazen mee te nemen maar toen vielen mijn ogen op 2 kleinere blauwe vazen en tot mijn vreugd waren deze afgeprijsd van 40,00 euro naar 10,00 euro. Dit was het moment waarop er kortsluiting in mijn hoofd plaatsvond. 2 vazen is leuk, maar 4 vazen is nog leuker. Mijn vriend zei: “is dat niet erg overdreven?”. Ik zei: “ja maar zo goedkoop krijg ik ze nooit weer”. De marketing psychologie had mij verslagen en ik moest de 4 vazen wel meenemen. Ik was er weer ingetrapt!

Nadat ik de 4 vazen in mijn hart had gesloten en ze al visueel voor mijn voordeur had geplaatst  resteerde mij nog de vraag: “hoe krijg ik deze 4 vazen richting de auto?” Ik tilde de eerste vaas in het karretje en zette deze naast de planten die al een plekje in het karretje hadden gereserveerd. Vaas 1 ging goed, maar intussen keek mijn vriend mij vol ongeloof aan. Hij hoefde niets meer te zeggen, want ik wist wat hij dacht. Dit is zijn manier om mij te vertellen dat dit weer één van mijn stomme ideeën is en dat ik de enige ben die dit kan bedenken. Wie mij kent weet dat ik wanneer iets niet kan er voor moet zorgen dat het tegendeel bewezen wordt.

Ik geloof dat hier een woord voor is of eigenlijk 2 woorden
Stront EIGENWIJS

De 2 vazen stonden in het karretje, maar ze hadden nog 2 vriendjes die buiten boord vielen. Mijn vriend sommeerde mij om een extra kar te gaan halen. Daar ging ik dan …..
Voor diegenen die wel eens in Oosterik zijn geweest: “het is er fucking groot”
Ik liep en liep en toen ik bijna bij de karretjes was realiseerde ik mij dat ik om bij de karretje te komen eerst naar buiten moest. Vervolgens moest ik omlopen om een karretje te halen. Nou dat was ik echt niet van plan. Ik heb genoeg gelopen voor vandaag en bedacht snel een oplossing. Ik bleef even staan en zag in de verte een lading winkelmandjes. Ik greep twee winkelmandjes vast  en bedacht dat ik de planten in de twee mandjes zou stoppen. Op deze manier was er meer dan genoeg plek voor de vazen, althans in mijn hoofd!

Trots liep ik terug naar mijn vriend. Van ver zag ik mijn vriend in elkaar duiken met de armen voor zijn ogen. Toen hij zijn handen voor zijn ogen had weggedaan, zag ik een blik van schaamte voorbij komen. Ik zei: “weer niet goed?” hij zei: “wat denk jezelf, ga je die potten van 1 meter hoog en 65 cm breed in een mandje stoppen van 20 cm hoog en 30 cm breed?”

Goed punt, goed punt. Dat punt was in mijn hoofd nog niet gepasseerd.
Naast  twee schele timmermansogen heb ik ook te kampen met een beperkt ruimtelijk inzicht.  Uiteindelijk was er maar een oplossing en dat was mijn vriend, die zo lief was om alsnog een karretje te halen. Terwijl hij het karretje ging halen bleef ik lachend en bijna plassend in mijn broek achter.

 

 

 

 

 

Blauwe oogschaduw en naamkettingen #Evolutie

Fashion-Sparkly-Shimmer-Oogschaduw-Eyeliner-Glitter-Cream-Gel-Pasta-Oogschaduw-diamant-blauw-3g-N03

Als ik om mij heen kijk zie ik meiden, waarvan ik de leeftijd niet meer durf te achterhalen. Waar is die tijd gebleven waarin de meiden van 14 jaar per-ongeluk hun wenkbrauwen af hadden geschoren, omdat ze dachten dat dit de makkelijker was dan epileren. Waar is die tijd waarin meiden nog hun oorspronkelijke haar kleur hadden en het moesten doen met hun eigen door de natuur gegeven lichaamsdelen.

Waar ik mij vroeger druk maakt over wie er kon spelen, maken de meiden van tegenwoordig zich druk om niet achter te blijven in de huidige mode trends.
Wanneer ik ze op straat zie lopen ben ik soms wel even jaloers.

Hoe komen ze aan zo’n prachtige kledingstijl? Ik doe er namelijk jaren over en heb nu nog steeds niet mijn eigen stijl ontdekt. En hoe komen ze aan die prachtig gekleurde haren bij mij slaat mijn haar altijd groen, geel of wit wanneer ik het heb geverfd.

Maar wanneer ik mijzelf deze vragen stel herinner ik mij er aan dat het voor deze meiden niet altijd even leuk moet zijn om te voldoen aan het huidige wereldbeeld.
Ik herinner me dan de foto’s waarin ik knalrood  haar had en ik een zilveren ketting met mijn naam droeg.  De foto’s waarin mijn haren waren uitgegroeid en ik blauwe metallic oogschaduw droeg.  Tegenwoordig lach ik om deze foto’s en denk ik bij mijzelf.
Wat een fijne tijd was dat.

 “De meiden van tegenwoordig hebben foto’s, misschien wel teveel. Deze foto’s stralen gevoel voor stijl uit, maar lachen om uiterlijke fiasco’s is er niet meer bij.